سازگاری پلیمرها چیست؟

تعداد کمی از جفت پلیمرها واقعاً در هم حل می‌شوند (امتزاج‌پذیر، Miscible). بیشتر آمیزه‌ها دوفازی‌اند؛ آمیزه‌ای «سازگار» است که این فازها به‌قدر کافی ریز و به هم چسبیده باشند تا محصول خواص قابل قبولی داشته باشد. قطبیت و ساختار شیمیایی دو جزء مهم‌ترین عوامل آن‌اند.

چرا مهم است: در مستربچ، پلیمر حامل باید با پلیمر اصلی سازگار باشد؛ در غیر این صورت رگه، لایه‌لایه‌شدن، پوسته‌شدن سطح یا افت ضربه دیده می‌شود. همین موضوع در مخلوط‌کردن ضایعات PE و PP یا در کامپاندهای پرشده هم مطرح است و گاهی با سازگارکننده بهبود می‌یابد.

مثال: حامل‌های پلی‌اولفینی در PE و PP معمولاً مشکلی ندارند، ولی همان مستربچ در پلیمری قطبی مثل PA یا PET ممکن است سازگاری کافی نداشته باشد و باید آزمون شود.